Puls sine fine

Aër inclinans tacitus movetur.
Puls: cor tremit in me – corpora nostra fremd.
Philos quaerimus – corpus mutat: Eros.
Begehren pulsans, Sehnsucht intus.

Forma nova vocat – sie mich, ich sie.
Eam prope tenui.
Non dixi: „Mea es."
Subter: Glut – nulla superficies tenet.

Meine Hand ad collum – nicht von mir allein
sed ex voto eius: unser Begehren.
Illa – oculis ardentibus –
manum meam duxit ad collum suum, drückte sie dort, hielt sie, ließ nicht los.
In meinen Fingern: ihre Lust, klar – puls sub cute – ich las: volles Ja. Befehl.
Mein Zögern weicht.
Meine Lust wächst.

At illa in silentio meo legit:
Erlaubnis, premere fortius.
Lust ardet in umbra.
Blut – margo flectitur: Grenze.

Verlangen per medium, sanft.
Glanz ihrer Haut – lumen oculis dedit.
Suspirium eius leicht.
Ihre Wärme accendit flammam.

Postea – sero – scivi:
Was sie wollte war echt, sed non libera.
Umbra vetusta – lumen oculis abstulit.
Memoria subter, alte Wunde kehrt.
Ich sah die Flamme, nicht den Grund des Feuers.
Meine Lust sah nur ihre Lust – nicht die Wunde.
Illa deutet mein Schweigen:
Erlaubnis ohne Maß.

Recessi per viam quam ambo scimus.
Spur haftet nah.
Tage trennen, vinculum hält.
Sie bindet mich.

Nulla verba, nullae scenae.
Glanz zwischen uns et umbra interpres.

Quod restat:
Glut ohne Namen.
Puls sine fine.

Et inter omnia ardet:
Schweigen – das keiner richtig liest.

Frederik Rentrop
2016